Je Vous adore, mon Seigneur et mon Dieu!

Franciscaans, Traditioneel, Katholiek

Dagje putten bij “De Bron”….

op 22 januari 2012

Gisteren ben ik naar één van de vele bezinningsdagen geweest die naar aanleiding van het Clara-jaar in het Clarissenklooster “De Bron” in Nijmegen worden gehouden.
Het thema was: Putten uit onze levensbronnen. Hier volgt de tekst uit de folder:

“Acht eeuwen geleden verliet Clara van Assisi haar ouderlijk huis. Zij liet zich leiden door haar verlangen en vestigde zich uiteindelijk in het klooster van San Damiano. Eens schreef zij aan een geestverwante: “Wat je houvast is, blijf daaraan vasthouden.” Is dat herkenbaar voor ons? Uit welke bronnen putten wij kracht? Wat houdt ons gaande op onze levensweg?

De begeleiding was in handen van zusters Ria van Dinther en Clara Heijmans. Er waren ongeveer 12 deelnemers, waaronder 2 mannen.

We begonnen de dag met een lied: Vervolgens hield zuster Ria een inleiding met als eerste bezinningsmomentje het verschil tussen een idool en een icoon.

In het inleidende verhaal werd ook verteld van Clara’s vlucht uit huis. Ze ging een ongebruikelijke deur door en moest daarbij wat puin uit de weg ruimen. Aan de hand hiervan mochten wij een foto kiezen met een deur. Om vervolgens te mediteren waarom juist deze deur ons aansprak. En dit in één woord(of hooguit een paar) te delen met de groep.

Dit was mijn afbeelding:

En dit wat ik er zoal bij bedacht heb:

Uiteindelijk heb ik er de woorden “Tunnel naar het Licht?” aangegeven.

Na de fotomeditatie en de uitwisseling was het tijd voor het middaggebed en de soep. En de voorzienigheid had het zo geregeld dat de teksten in de viering bijna dezelfde waren als de teksten waar wij mee aan het ‘spelen’ waren. De soep was erg lekker en gaf ons kracht voor de middag.

De middag zijn we ingegaan op een tekst van Jesaja:

Hierbij moesten we bedenken wat ons kracht gaf. Voor mij zijn dat: het Evangelie, de Traditie (oud en nieuw, Christelijk en niet-Christelijk), de natuur en de muziek. Maar vooral de gemeenschap. De gemeenschap met alle mensen en met God. Maar ook met mezelf. Hoe donker de tunnel ook is of hoe licht de weg, je gaat nooit alleen. Er zijn mensen die jou zijn voorgegaan en er zullen mensen na jou komen, die ook de Weg zoeken.

Na deze opdracht kwam nog een verbindende creatieve opdracht: we moesten een sleutel maken die bij de deur paste en die onze krachtbronnen kon ontsluiten.

Ik heb er dit kunstwerkje van gemaakt:

De sleutel heeft een label: Christus. De Weg. Maar het label heeft ook een achterkant: Christus is voor mij de Weg ten leven, maar er is meer. Alleen is dat niet voor mij. Ook heeft de achterkant veel groen: de natuur heeft mij per slot van rekening de eerste stapjes van de Weg gewezen….

Het label zit vast met een rood lint: Kerst. God is mens geworden.

De sleutel heeft een roze touw met een klokje en een kattebelletje. Roze: ik ben optimistisch. Klokje: ik kan niet zonder ordening en regelmaat. Kattebelletje: herinnert me er aan dat ik (beter) moet (blijven) communiceren.

Verder heeft de sleutel een voorkant met daarop een wegwijzer, veel mensen, bloemen, vogels, muzieknoten en een Tau. De wegwijzer zegt me dat er vele manieren zijn om van A naar B te komen. Wat voor MIJ goed is, hoeft dat nog niet voor een ander te zijn. De mensen zijn de gemeenschap. De rest spreekt, dunkt me, voor zichzelf.

Ook heeft de sleutel een achterkant: een afbeelding van een groot Mariabeeld en een viool. Maria staat voor de Traditie en de viool voor de muziek. Beide klinken bij mij op de achtergrond mee, en lopen overal als een rode draad doorheen.

Toen ik de sleutel eens vergeleek met de afbeelding van de deur, viel het mij op dat de sleutel heeeeel erg druk was, maar de foto juist heel veel rust uitstraalde.

Tijdens de slotviering, waarbij we de sleutel en de foto met elkaar verbonden, meldde ik dan ook dat die sleutel, de drukte bij mij past, maar die rust ook. Ik heb beide nodig om goed te functioneren. Zonder leven om mij heen ga ik dood, maar als ik af en toe niet de weg naar binnen ga, kom ik letterlijk in de ver-druk-king.

We zongen nog een slotlied: om vervolgens tot slot onder het genot van een laatste kop koffie uit te wisselen wat we van de dag vonden.

Wel: ik was aangenaam verrast. Alsof je in een quiz een deur met een prijs mag openen en de prijs is nog mooier dan je hoopte. Alles, van begin tot einde, greep voor mij in elkaar en ik heb Gods aanwezigheid duidelijk gevoeld. Kortom: de deur naar mijn hart is open gegaan en ik mocht zo een dagje putten uit de Bron van mijn heil.

Heer, onze Heer, hoe zijt Gij aanwezig
en hoe onzegbaar ons nabij.
Gij zijt gestadig met ons bezig,
onder uw vleugels rusten wij.

Gij zijt in alles diep verscholen
in al wat leeft en zich ontvouwt.
Maar in de mensen wilt Gij wonen
met hart en ziel aan ons getrouwd.

Heer, onze Heer, hoe zijt Gij aanwezig
waar ook ter wereld mensen zijn.
Blijf zo genadig met ons bezig,
tot wij in U volkomen zijn.


Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: