Je Vous adore, mon Seigneur et mon Dieu!

Franciscaans, Traditioneel, Katholiek

Over uitwaaien, ziekenhuizen en oude dromen….

op 5 februari 2013

Ik ben een weekendje weg geweest. Ik zou naar een bezinningsweekend, maar toen kreeg ik bericht van een paar kennissen die ik lang niet heb gezien. Wanneer ik langs kon komen om bij te praten. Ik heb het weekend afgezegd en ben hen gaan bezoeken. In Den Haag.

Den Haag. Stad van onze politieke macht. Stad vol regeringsgebouwen, paleizen en geschiedenis. En wind. Veel wind.

Wind die door je botten trekt. Wind die door je kop waait. Wind die alle spinnenwebben verdrijft. Een frisse wind die een frisse blik oplevert. Nieuwe ideeën, nieuwe moed.

En nergens voel je die wind beter dan wanneer je even Den Haag uitgaat en op de Scheveningse boulevard of onder aan het strand langs de zee loopt.

En dat heb ik gedaan. Heerlijk! De zee die er altijd was, altijd is en er altijd zal blijven heeft op mij een kalmerende, sussende uitwerking. Misschien komt het doordat wij in Drenthe alleen bos hebben, maar ik houd van de zee. Vooral als zij wild en woest schuimend raast en er maar een paar mensen op het strand zijn. Dan voel ik mij gezandstraald door Gods geest die daar nèt iets makkelijker door mij heen kan waaien.

Behalve mijn kennis en Scheveningen, heb ik ook een tentoonstelling bezocht. Van een zekere Caillebotte. Nog nooit van gehoord, maar het is een aanrader.

Wat ook een aanrader was, is lunchen bij De Zwarte Ruiter in den Haag en dineren bij Koetjes en Kalfjes in Zoetermeer. Eerlijk eten, persoonlijke service en leuke mensen.

Zondagmorgen naar de Latijnse Mis in de Jacobuskerk geweest. De priester hield een preek over de Kerk als ‘Hôpital de Dieu’: een ziekenhuis waar mensen die genezing nodig hebben verpleegd en verzorgd worden. En er altijd beter weggaan, en heel soms genezen. De hoofdtaak van de Kerk echter is verzorging.

Verzorging van zieken. Geen (volledige)genezing. Ik vind het een mooi beeld van de Kerk. Want ik ben niet altijd zo vroom als ik zou willen zijn. Ik leef niet altijd zo goed als ik zou moeten leven. Het leven van alledag laat zijn sporen na in mijn ziel. Kortom: ik heb Jezus’ genezing nodig! En de Kerk die mijn geloof verzorgt.

Geloof moet je verzorgen. Koesteren. Voeden. En de Kerk voorziet in de faciliteiten daarvoor.

Later die dag ben ik als slot van een mooi weekend naar Paul van Vliet geweest. Voor degenen die de naam ‘Paul van Vliet’ niet zo veel zegt:

In zijn voorstelling passeren oude bekende nummers, maar ook een nieuw personage: de snob Van Tetteroo. Het was een ontroerende voorstelling. Aan het slot sprak Paul over oude dromen. Oude dromen die je moet koesteren, voeden en verzorgen. Zodat ze weer levend worden.

Ik heb over die laatste conference nagedacht. En zie een verband met ons geloof. Ook daarin spreken we over de ‘oude dromen’ van liefde, vrede, hoop tegen beter weten in, niemand uitgesloten, niemand honger, iedereen welkom en iedereen een mooie toekomst.

Hoe kunnen wij die dromen uit het Evangelie levend houden? Ze verzorgen? Ze koesteren? Deze gedachten wil ik de komende 40-dagentijd meenemen en uitwerken. Opdat deze oude dromen met Pasen uit hun doodgraf kunnen herrijzen!

Op de webstek van Paul van Vliet staat de tekst van De Oude Droom:

De oude droom
Er was eens een droom
En die droom leek vervlogen
En hij scharrelde eenzaam en oud door de stad
Door de vrienden van vroeger
Verloochend, bedrogen
Een karikatuur, die zijn tijd had gehad

En die stok oude droom
Ging langs deuren van huizen
Waar ooit hij ’t stralende middelpunt was
Geliefd en aanbeden
Een held in ’t verleden
Met een kroon op z’n hoofd
En met vleugels van glas

Hij nam ons mee langs wegen van liefde
Tot hoog in de bergen naar toppen van kracht
En het uitzicht daarboven
Was niet te geloven
Zo mooi en zo ver en nog nooit zo gedácht

Maar die stok oude droom
Zwerft nu door de straten
Verhongerd, vermagerd
Verarmd en half blind
En niemand heeft tijd om wat met hem te praten
Alleen af en toe
Nog een gek of een kind.

Dus als je ‘m tegenkomt
Eén dezer dagen
Haal ‘m in huis – probeer het een keer
Geef ‘m een stoel
En dan moet je ‘m vragen:
“Hee, ouwe droom,
Hoe zat dat ook weer…”

Dat je ons meenam
Langs wegen van liefde
Tot hoog in de bergen naar toppen van kracht
De wereld hervormen
De hemel bestormen
Met nieuwe ideeën nog niet eerder bedacht?

Want die stok oude droom
Heeft nog heel veel te geven
Hij heeft ’t geheim en dat zijn wij soms kwijt
Maar hij zal ons allemaal ooit overleven
Hij is zo oud als de wereld
En zo jong als de tijd!

Maar je moet ‘m beschermen
Je moet ‘m verzorgen
Je moet ‘m koesteren onder de zon
Je moet ‘m vertrouwen
En vandaag al of morgen
Dan wéét je het weer, waar het ooit om begón

Dan neemt hij je weer mee
Langs wegen van liefde
Tot hoog in de bergen
Naar de toppen van kracht
En dáár zal dan blijken
Dat je vérder kunt kijken
En hóger kunt reiken
Dan je óóit had gedacht!


One response to “Over uitwaaien, ziekenhuizen en oude dromen….

  1. Wian zegt:

    Hallo Alina,

    Wat heb je het mooi beschreven! En wat is dat gedicht waar….

    Dank voor het delen!!

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: