Je Vous adore, mon Seigneur et mon Dieu!

Franciscaans, Traditioneel, Katholiek

Terug in mijn binnenkamer – “De Bron” in Nijmegen

op 9 maart 2014

Gisteren morgen ben ik vroeg op pad gegaan voor een dagje bezinning in Nijmegen bij de Zusters Clarissen van De Bron aldaar. Het is altijd een eind reizen, zeker met de trein maar de bezinningsdagen aldaar zijn de reis en de moeite meer dan waard. De volgende is op 5 april: van harte aanbevolen. Het was een reis met obstakels: de trein in Hoogeveen had al 5 minuten vertraging, zodat ik in Zwolle boven aan de trap het fluitje van de trein richting Arnhem hoorde. Gemist!

Het bijna halfuurtje voordat de volgende trein zou gaan heb ik voor 2 dingen benut: ik heb de zusters gebeld dat ik later (en te laat) zou komen en ik heb wat boeken gekocht die ik op mijn verlanglijstje had staan maar wier aankoop ik i.v.m. de boekenweek had uitgesteld om zo mijn vriendin zondag gratis terug naar Drachten te kunnen laten reizen. In de trein heb ik deze foto van mijn aankopen gemaakt:

boeken

boeken

Omdat het toch nog een lange rit naar Arnhem was, ben ik gelijk maar in het boekje van Tommy Wieringa gaan lezen. In Arnhem moest ik de trein uit: vanwege spoorwerkzaamheden reden er tussen Arnhem en Nijmegen geen treinen maar bussen. Zucht. Gelukkig was het niet ver lopen en toen ik uiteindelijk voor de deur van “De Bron” stond, was het 10:20, volgens het (aangepaste!) programma maar 10 minuutjes te laat.

programma

programma

Zoals het programma zegt begonnen we met het Stille wand gesprek. Dat houd praktisch dus in een soort meditatie-oefening waarbij je een tekst uit het Evangelie doorkauwt in stilte en vervolgens op een bord schrijft wat er is bekleven. De tekst was de tekst op de folder, van Mattheus. Zelf bleef ik hangen bij “onderonsje. zonder afleiding/pottenkijkers”. Je kon iets op het bord schrijven (of niet) en een ander kon daar weer op reageren. Dit alles IN STILTE, met enkel geschreven woord. Het is uiteindelijk deze bonte verzameling geworden:

Binnenkamer- stille wand

Binnenkamer- stille wand

Ik vond deze methode HEEL PRETTIG! Geen heftige discussies en toch de mogelijkheid om op elkaar te reageren. Doordat heftige, verbale woorden ontbraken, was er de rust om EERST de reactie van een ander te laten ‘landen’ en zelf verder te denken. Dit mag men vaker doen! Het enige nadeel van deze methode is dat je het risico loopt dat het bord te klein wordt…..

Na deze verfrissende methode was er een inleiding met plaatjes. Hierin werden de begrippen omkaderd: het begrip binnenkamer werd verbeeld. Hierbij spraken mij 2 beelden erg aan.

voorraadkamer De voorraadkamer. Een voorraadkamer, is een kamer die op slot kan, vaak binnenin het huis waartoe alleen intimi toegang hadden. Er werd fruit en wijn opgeslagen, weckpotten neergezet, voorraden van van alles en nog wat en in oude boerderijen ook vlees opgehangen. Kortom: zo’n kamer daar kwam van alles binnen wat daar kon rijpen om later als voedsel te dienen. En dat herken IK in mijn binnenkamer: daar komt van alles binnen. Sommige dingen liggen er lang, andere kort. Sommige dingen zijn gebruiksklaar, andere moeten eerst nog rijpen. Maar uiteindelijk dient het als (geestelijk) voedsel.

Het andere beeld, of zoals je wilt de andere kant van de medaille is het moderne binnenkamertje dat in elk gebouw te vinden is: het toilet.toilet Het toilet is echt privé: we worden er niet graag gestoord. Er zijn weinig prikkels: hooguit een (scheur)kalender. Het is een plek waar we ons ontdoen van het verteerde eten en vreemde stoffen die niet goed voor ons waren/zijn. Soms gaat dat makkelijk, maar soms ook onder protest en met gesputter. Ook dit beeld past wel bij mijn binnenkamer: vaak kom ik er na veel meditatie (=verteerd voedsel) achter dat sommige dingen niet goed voor mij zijn of waren. Die moet ik dan uit mijn systeem zien kwijt te raken. En dat is niet altijd even makkelijk….

In de inleiding vertelde Zuster Marianne ook nog een heel mooi beeld over de Farizeeërs en Schriftgeleerden. Ze worden door Jezus vaak huichelaars en hypocriet genoemd. Ze vertelde dat ‘hypocriet’ van het Grieks/Latijnse woord ‘hypocritia’ wat “toneelspeler met masker” betekend. Als Jezus de Schriftgeleerden en Farizeeërs dus hypocriet noemt, is dat een aansporing aan hen èn ons om de maskers af te zetten.

Aan het einde van de morgensessie kregen we 4 vragen om persoonlijk te beantwoorden (niet om te delen). Deze waren (met mijn antwoord):

1) Welke betekenis heeft het begrip “binnenkamer” voor jou op dit moment? – rust, wie ben ik, wie is God?
2) Heb jij een concrete ‘binnenkamer’ waar je met God alleen kunt zijn? Zou je zo’n plek wensen? Hoe zou deze plek er uitzien? – Thuis niet exclusief, wel vaste plekjes. Ideaal: altaartje, leeg, ruimte, kussen op de grond, zacht muziekje, licht.
3) Hoe verhoudt jouw innerlijke binnenkamer zich tot een (eventuele) concrete binnenkamer (plek voor gebed en ontmoeting met God)? – Ik heb een concrete plek nodig, een gewijde, stille ruimte. Voor mij zijn dat: de natuur, De Bron en de Agneskerk.
4) Zijn er dingen uit het stille wandgesprek (a) of uit de inleiding(b) die je bijzonder raken? Sta hier voor jezelf bij stil. Wat heeft dit jou te zeggen? – (a) Binnenkamer vs externe prikkels. Vogelhuisje–>nestje voor de H. Geest. Ik hoef de wereld niet te verbeteren, dat heeft Christus al gedaan–>loslaten!!!!! (b) Binnenkamer–>provisiekamer–>toilet. De Vader ziet mij en weet wat ik nodig heb (nodig in het licht van de Eeuwigheid, niet (alleen) voor het hier en nu).

Als “tussendoortje” was het toen tijd voor het middaggebed. Tijdens deze dienst werd er een stukje gelezen uit “Brood voor onderweg” van Henri Nouwen. Eén woord kwam op dat moment héél heftig binnen: vooringenomenheid/vooroordelen.
Hoe ironisch deze woorden op deze plek te horen! Jaren geleden, toen ik voor het eerst een zuster zag van De Bron, had ik iets van”NEEEEEE”. Veel te modern voor mij, daar zal ik nooit of te nimmer een voet binnenzetten! Over vooroordelen gesproken! Inmiddels is er een heleboel bij mij van binnen gebeurt. In mijn vertrouwde traditionele wereld begon het te stormen en als Franciscaan voelde ik mij daar toch onbegrepen. Via internet vond ik in Zuster Marianne een bondgenote op mijn weg. En beetje bij beetje werd De Bron voor mij een plek waar ruimte is om mijzelf te zijn. Open van geest. Modern, ja, maar niet tegen traditie. Juist een bron om die traditie te voeden. Een plek zonder vooroordelen en vooringenomenheid. En zo zijn jaren later De Bron en haar zusters voor mij DE plek geworden om mij terug te trekken als de prikkels van de wereld mij weer eens te veel zijn geworden. Mijn Bron, mijn binnenkamer!

Na de dienst en de lunch was het tijd voor de creatieve verwerking. Dit is eigenlijk een vast onderdeel van alle bezinningsdagen in De Bron en ik vind het zelf het leukste onderdeel van de dag, hoewel ik er niet bijzonder goed in ben. Maar het is juist goed om na de inleiding, de aanzet, zelf aan de slag te gaan met hetgeen je aangereikt hebt gekregen. Na aanleiding van het lied “Ik zou je het liefst in een doosje willen doen” van Donald Jones, kregen wij een knutselopdracht. De opdracht luidde: verbeeld je binnenkamer in een doosje. Twee voorwaarden: het moet doosje moet dicht kunnen en er moet een deur in…..

Na een middag knutselen stond uiteindelijk hier het resultaat:

Knutsel resultaat

Knutsel resultaat

Uiteraard heb ik ook één gemaakt:

binnenkamer 004

binnenkamer 009

binnenkamer 010

Bovenop mijn doosje staat de Zon. Symbool van God, maar ook het Zonnelied van Franciscus. Denk daarbij aan de vreugde, de dankbaarheid, muziek en alles wat Franciscaans is. Verder heeft mijn doosje een deur die heel hoog zit en altijd open is. Dit staat voor de prikkels van buiten, die altijd hard bij mij binnenkomen en die ik moeilijk uit kan schakelen. Daarom heeft mijn binnenkamer beklede wanden: om het geluid van buiten te dempen. Achter de deur is een drempel. Die dient tevens als altaar: hier laat ik de zorgen van buiten achter mij en offer ze. Het dak heeft een sterren hemel: verwijzing naar de Ster van Bethlehem en ook dat het Licht naar binnen schijnt, maar niet genadeloos fel en verzengend, maar koel en genezend. Verder ligt er een kussen om op te knielen in de vorm van een hart. Tevens symbool van de liefde, de oprechtheid en het feit dat het mijn hart is. Tenslotte zweeft er een engel naar beneden: de H. Geest die mij leid, maar ook mijn beschermengel. Later heb ik er een kaarsje aan toe gevoegd.

Toen ik zo naar mijn binnenkamer keek kwam dit gedicht in mij op:

Ik sta op de drempel.
Ik stap het onbekende in.
— STILTE —
De herrie van alledag laat ik achter mij.
Het Licht van boven schijnt naar binnen.
Langzaam verander ik in een kaarsje.

Vandaar het kaarsje: door in mijn binnenkamer het Licht te laten schijnen en mij dagelijks aan Christus te spiegelen verander ik in een lichtje voor anderen.

En dat neem ik mee van deze dag: dat wij op weg naar Pasen door het Licht binnen te laten, door ontmoeting met de Levende, door herstel van onze relatie met Hem, als klein lichtje Zijn verrijzenis Licht in dit duistere dal van tranen mogen laten schijnen!

Advertisements

One response to “Terug in mijn binnenkamer – “De Bron” in Nijmegen

  1. zustermarianne schreef:

    Dank voor deze mooie woorden, Alina. Ook ik kijk terug op een mooie dag.
    Mijn binnenkamer heb ik gisterenavond afgemaakt. Ben er blij mee!
    Wil je blog herbloggen maar krijg het niet voor elkaar. Ik heb hem wel kunnen delen via de diverse sociale media.
    Geluk, vrede en alle goeds! Marianne

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: