Je Vous adore, mon Seigneur et mon Dieu!

Franciscaans, Traditioneel, Katholiek

Loflied van Pasen

op 6 april 2014

Gisteren ben ik naar een bezinningsdag in ‘De Bron’ te Nijmegen geweest. Een bezinningsdag rondom ‘De lofzang van de schepselen’ . Beter bekend als ‘Het Zonnelied’. Het was een interessante dag: ik ben het lied met nieuwe ogen gaan bekijken.

 

Het Zonnelied is voor de meesten wel bekend. Het wordt in Franciscaanse kringen regelmatig gezongen en is dus heel vertrouwd. Juist dan is het de kunst om open te staan  om er met nieuwe ogen naar te kijken en nieuwe oren naar te luisteren.

 

We hebben een inleiding over de structuur en achtergrond van de Lofzang gehad. Daarin werd heel duidelijk het verband met Pasen gelegd. Daarna kregen we tijd om de tekst op ons in te laten werken en in te voelen met welk element die Franciscus noemt wij ons het meest verbonden voelen. Voor mij is dat op dit moment Broeder Wind.

 

De Wind. Ik heb het deze maand druk, druk en nog eens druk, dus voel ik mij wat opgejaagd. Als een blaadje in de wind die mij wegvoert. Maar tegelijkertijd ook door broeder wind gedragen, met het vertrouwen dat als de wind gaat liggen ik weer veilig op de aarde zal landen. Toch is de wind, net als in Franciscus’ lofzang, niet een bedreigend element. Eerder een zachte zuster, een bezieling, een geleide. En een schoonmaakster: niets is zo lekker om buiten (op een verlaten strand) te lopen en de wind alle muizenissen mijn kop weg te laten blazen!

 

Vervolgens moesten er zelf een strofe bij maken waarin wijzelf onze dankbaarheid naar God uitzingen. Ik heb de volgende strofe gevonden:

 

Wees geprezen, mijn Heer, voor de zusters (….) en mensen om mij heen,

Bij hen is rust, weerklank en plaats om voor de stormen te schuilen.

 

Die zusters zijn in de eerste plaats de zusters Clarissen van De Bron. Maar ook de vele vrouwenfiguren om mij heen, zowel privé als op mijn werk, die met mij meedenken en bij wie ik mijzelf mag zijn. Verder staan de zusters voor al mijn Franciscaanse broeders en zusters, zowel van de Perfetta Letitia groep in Assen als alle andere die ik tot nu toe ben tegengekomen en nog zal tegenkomen.  We mochten deze strofe een symbool geven. Dat werd niet het blaadje, maar een (holle)boom.

 

In het middaggebed werd een stukje van Henri Nouwen voorgelezen. Hierin kwam de boom terug: een hoge boom (die veel lof, eer en aanzien heeft) moet diep (in de aarde, in God) geworteld zijn, wil hij de stormen kunnen doorstaan.

 

Na de soep (erwtensoep?) gingen we door waar we ’s morgens gebleven waren door een aantal teksten uit de Goede Week met het Zonnelied te verbinden. Na meditatie hierop kregen we als opdracht om met alles wat we hadden aangereikt gekregen aan de slag te gaan, door het maken van een persoonlijke Paaskaars.

 

Zo zijn we aan de slag gegaan met velletjes gekleurd was op een witte kaars te plakken. Mijn kaars heeft uiteindelijk dit opgeleverd:

Paaskaars 1Paaskaars 2Paaskaars 3

En zoals jullie zien komt ook hier de boom weer terug: in volle bloei, als kruis en als jonge loot. De Kaars heeft dan ook als naam “Levensboom” meegekregen. Ook heb ik er een zon opgeplakt: stralend, maar wel met een klein wolkje ervoor. Verder een regenwolk, maar wel één met een gouden randje. Beiden staan voor het feit dat er in de duisternis altijd een lichtpuntje is (vgl. Every cloud has a silver lining) en dat je het geluk meestal niet lang vast kunt houden: voor je het weet schuiven er wolken voor de zon. Maar: zon+regen=regenboog! Die laatste heb ik er niet bijgemaakt (dan zou de kaars te vol worden) maar door de wolken is de belofte WEL aanwezig: er is hoop. Die hoop zie je ook in de levenscyclus van de boom: van jonge loot tot grote boom, dan komen er vruchten, die vallen in de aarde en vervolgens laat de boom haar bladeren vallen. Daarna is ze kaal en doods. Toch komt er uit de in de aarde gevallen vruchten weer een nieuwe loot en ook de boom krijgt in de lente haar volle kruin terug.

 

Dat is voor mij Pasen: de dood heeft niet het laatste woord. En het Zonnelied, waarin Gods lof door de prachtige natuur wordt uitgezongen, uitgeschreeuwd bijna, getuigd daarvan. Telkens als ik het zing, vooral in de vlotte melodie van Richard van Grinsven ofm.cap., voel ik mij als herboren. Is het Pasen in mijn hart.

Voor wie het niet kent: Zonnelied Klik vooral even op de link!

 

Moge dit Loflied van Pasen met ons mee gaan in de Goede Week. Tot lof van God!

 

 


Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: